Jawek Kamstra. (gitaar, zang)

Van allen is Jawek het kortst actief in de muziek industrie, maar hij is hard aan het inhalen. De teksten zijn van zijn hand, poëtisch, diepgaand en heel flauw zo nu en dan. Z’n stemgeluid valt te vergelijken met dat van Eric Clapton: hard en rauw afgewisseld met zacht en lief. Ooit door iemand vegeleken met een ouwe doorleefde neger, en dat is toch een compliment. Inspiratie ontleent hij van Mayer en Pink Floyd maar ook van de voorgenoemde Clapton en in zijn gitaarspel klinkt enigszins het spel van Dire Straits’ gitarist Mark Knopfler door. Weet het wel gezellig te maken.

Jesse Dekker. (gitaar, zang)

Een uitzonderlijk ritmische gitarist. Zijn slagpartijen zijn altijd een waardevolle toevoeging, maar ook z’n riffjes zijn niet te versmaden. Begon klassiek en eindigde in de wereld van Muse en Mayer, samen met Statson. Zn knappe koppie is uit duizenden te herkenen, maar helaas, hij is al bezet. Z’n witte Gretsch kenmerkt deels het dikke geluid van Statson. Af en toe pikt ie een refreintje mee op zang, vaak is hij gewoon de solide ritmegitaar en als z’n pet ernaar staat, rolt er een karakteristiek Jesse Dekker solootje uit de versterkert.

Michiel van Essen. (bass gitaar, zang)

“The Beard and Bassist” van Statson. En die bas die is te horen. Virtuositeit op vier snaren. Sinds zijn ontmoeting met Jesse actief bezig met het bespelen van de bas: zo’n 2.5 jaar. Een krachtige ondersteuning van het 4/5 tal en een nuttige bijdrage in jamsessies. Altijd op zoek naar dat perfecte geluid en als hij ’t gevonden heeft gaat het dak er standaard af. Geinspireerd door Muse en de Peppers maar zijn bassidool blijft John Entwistle van The Who en dat is terug te horen in z’n sporadische solo’s en knallende fills.

Ernst van Dusseldorp. (drums)

De jongste jonge hond en tevens de best hoorbare. Z’n drumpartijen zijn strak en z’n fills doen ’t altijd prima. Het echte werk begint pas als mr. Van Dusseldorp vier slagen vooraf heeft gedaan. Altijd strak in pak en vergezeld van shining sunglasses. fysiek zo nu en dan behoorlijk overeenkomstig met Keith Moon, aan wie hij, samen met Ringo Starr, zijn inspiratie ontleent. Onverstoorbaar hoorbaar.

Robert Beversen. (Manager, gitaar)

Zijn haar doet het ‘m eigenlijk al voordat zijn gitaar er überhaupt aan te pas komt, maar als die gitaar dan toch gepakt word, dan is het hek al helemaal van de dam. Geen vast onderdeel van de band maar bij live optredens altijd van de partij wanneer er een bluesy jam of een lekker stevig nummer gespeeld word. Zijn wortels liggen in Edam, hoofdstad van de West-Friese blues. Hij leerde het vak van zijn vader en tracht deze nu voorbij te streven in kunsten, niet geheel ongehoord. Z’n inspiratie haalt hij uit Buddy Guy, Tom Principato en andere blueslegendes. met vetkuif en Ray-Ban Wayfarer staat hij garant voor een scheurende solo.